ديباچه؛ كوروش كمالي سروستاني

ديباچه؛ كوروش كمالي سروستاني

ديباچه

                                                                كوروش كمالي سروستاني
ز خاك‌ سعدي‌ شيراز بوي‌ عشق‌ آيد 
هزار سال‌ پس‌ از مرگ‌ او گرش‌ بويي‌

 بي‌شك‌، سعدي‌ شيرازي‌، رب‌النوع‌ ادب‌ پارسي‌، يگانه‌اي‌ است‌ كه‌ سحر كلامش‌ پس‌ از گذر قرن‌ها،مخاطبانش‌ را پيوسته‌ مسحور مي‌كند. بزرگي‌ است‌ كه‌ فرهيختگي‌ و روشن‌نگري‌اش‌ بر همگان‌ هويدا است‌، آن‌هم‌ به‌ گاهي‌ كه‌ پيشتازان‌ علم‌ و بينش‌ِ روزگارانش‌، نه‌ تنها خود به‌ درونمايه‌ متعالي‌ انديشه‌هاي‌ او دست‌ نيافته‌بودند و از تسامح‌ و تساهل‌ ايراني‌ به‌ گاه‌ قرن‌ هفتم‌ هجري‌ (سيزده‌ ميلادي‌) هيچ‌ نمي‌دانستند، كه‌ خود، هم‌بدان‌گاه‌، به‌ جنگ‌ آوري‌هايي‌ نه‌ چندان‌ خردمندانه‌، روزگار مي‌گذرانيدند.
 ما ساكنان‌ ايران‌ زمين‌ وامدار تمدني‌ سخت‌ سترگيم‌ كه‌ در پاره‌اي‌ از آن‌ سعدي‌ بزرگ‌ ظهور مي‌يابد تا باحضور خويش‌، آفاق اجتماعي‌، اخلاقي‌، سياسي‌ و فرهنگي‌ بِه‌ زيستن‌ را بر روي‌ مردمان‌ ديگر اعصار بگشايد،آفاقي‌ سخت‌ روشن‌ كه‌ با عبور از گذرگاه‌هايش‌، بي‌شك‌، به‌ مدينه‌ فاضله‌اي‌ دست‌ خواهيم‌ يافت‌ كه‌ پيوسته‌ درانديشه‌ بزرگ‌ عالماني‌ چون‌ سعدي‌ نقش‌ بسته‌ است‌.
 بر اين‌ اساس‌ و در راستاي‌ شناخت‌ بيشتر وي‌، دانش‌ پژوهان‌، محققان‌، دانشمندان‌ و سعدي‌ دوستان‌ اين‌كهن‌ سرزمين‌، به‌ تحقيق‌ و بررسي‌ پيرامون‌ انديشه‌ها و نگاشته‌هاي‌ وي‌ پرداخته‌اند و حاصل‌ يافته‌هاي‌خويش‌ را رقم‌ زده‌اند و بر آن‌ بوده‌اند تا به‌ غور انديشه‌هاي‌ شيخ‌ دست‌ يابند، با اين‌ همه‌، ما به‌ قدر همت‌ و بينش‌خويش‌، شيخ‌ را و انديشه‌هايش‌ را مي‌شناسيم‌ و نه‌ بدان‌ گونه‌ كه‌ در خور مقام‌ حقيقي‌ او است‌.
 اگر چه‌ زيبايي‌هاي‌ كلامش‌ را به‌ قدر حظ‌ خويش‌ دريافته‌ و از آن‌ اندك‌ سرمست‌ شده‌ايم‌، اما به‌ تأويل‌كلامش‌ به‌ گونه‌اي‌ بايسته‌ نپرداخته‌ايم‌ و اوج‌ دوستداري‌اش‌ را در ديگر ديار درنيافته‌ايم‌ و نيز معاني‌ ومضامين‌ و معاني‌ كلام‌ و انديشه‌اش‌ را به‌ نيكي‌ درنيافته‌ايم‌، حديث‌ عشقش‌ را آشكارا نمي‌دانيم‌ و به‌ فراست‌ درنيافته‌ايم‌ كه‌ در قرن‌ها پيش‌ از اين‌، در اين‌ سرزمين‌ حكيمي‌ مي‌زيسته‌ كه‌ پيام‌ تجددخواهي‌اش‌ در فراسوي‌انديشه‌هاي‌ ديگر روزگاران‌ ره‌ پيموده‌ است‌ و از اين‌ رهگذر به‌ همزيستي‌ و تساهل‌ و تسامح‌ انديشيده‌ است‌، اماهنوز هم‌ بدان‌ باوريم‌ كه‌ خوشه‌ چينان‌ خرمنش‌ به‌ قدر گرانسنگي‌ شيخ‌، در اين‌ پويه‌، قلم‌ نزده‌اند.
 ما وامدار انديشمندي‌ها و افتخاراتي‌ سترگيم‌ كه‌ بي‌شك‌، در نخستين‌ گام‌، درك‌ آن‌ را بر خود فرض‌مي‌دانيم‌ و اين‌ امر جز با تلاش‌ و پژوهش‌ صادقانه‌ و پيوسته‌، صورت‌ نخواهد پذيرفت‌ و از آن‌ پس‌، در دومين‌گام‌ خويش‌، انديشه‌ به‌ كار بستن‌ آن‌ را در دل‌ و ذهن‌ مي‌پرورانيم‌، باشد تا بدين‌ طريق‌، دِين‌ خويش‌ را به‌انديشمندان‌ يگانه‌ خود، ادا نماييم‌.